ก. เมื่อแยกพยางค์ออกแล้ว ทุกพยางค์จะต้องมีความหมายชัดเจน

ข. เมื่อแยกพยางค์ออกแล้ว แต่ละพยางค์จะต้องไม่มีความหมาย หรือถ้ามีก็ต้องไม่เกี่ยวข้องกับความหมายของคำมูลนั้น

ค. เป็นคำที่มาจากภาษาไทยแท้เท่านั้น ไม่ใช่คำยืม

ง. เป็นคำที่นำมารวมกันตั้งแต่ ๒ คำขึ้นไปและมีความหมายใหม่

ก. นักเรียน น้ำดื่ม

ข. พ่อบ้าน กระจิบ

ค. ชาวประมง ประทัด

ง. กะละมัง ละเมอ

ก. คางเหลือง กระซิบ

ข. ใจดี ปากกา

ค. กะหล่ำ ตะกร้า

ง. สะพาน ชาวนา

ก. กระจก ตะปู

ข. มะม่วง ใจหาย

ค. หัวแข็ง พ่อบ้าน

ง. คุณครู เด็กชาย

ก. การนำคำตั้งแต่สองคำขึ้นไปมารวมกัน โดยไม่ต้องพิจารณาความหมาย

ข. การนำคำตั้งแต่สองคำขึ้นไปมารวมกัน เกิดความหมายใหม่ โดยมีเค้าความหมายเดิมอยู่

ค. การนำคำมูลพยางค์เดียวมาซ้ำกันเพื่อเน้นความหมาย

ง. การนำคำหลายพยางค์มาประกอบกันโดยไม่มีการเปลี่ยนแปลงความหมาย

ก. มะนาว บ้านนอก

ข. ตะเกียบ นักการเมือง

ค. ช่างไม้ แว่นตา

ง. สับปะรด มะละกอ

ก. ส้มตำ บะหมี่

ข. ข้าวเหนียว มือถือ

ค. ความรัก กะทิ

ง. กระดาษ ยางลบ

ก. มือไว สะดวก

ข. น้ำตา ทะเล

ค. คำตอบ คนดี

ง. ผู้ร้าย คะน้า

ก. จะละเม็ด ท่าเรือ

ข. คอมพิวเตอร์ ไดโนเสาร์

ค. ชาดำ เฉาก๊วย

ง. วันจันทร์ ปีเถาะ