Kibrit çöpleri, insanların toplumsal hayattaki bir örnekliğini ve sıradanlığını temsil eder.

Kibritin yanması insanın tutkularını, sönmesi ise hayal kırıklıklarını simgeler

Kibritler bir kutu içinde birliktedir, bu da insanların yalnız yaşayamayacağını gösterir.

Kibrit çöpünün var olma süresi (yanması ve bitmesi), insanın doğum ile ölüm arasındaki kısa ömrüne benzer.

Yanmış kibrit çöpleri, yaşanmış tecrübelerin artık değersiz olduğunu anlatır.

Kâtip, sırları saklamak yerine onları halka ifşa eden bir devrimciye dönüşmüştür.

Sır kavramı, dinî bir terim olan Münker ve Nekir meleklerinin kayıt tutmasıyla ilişkilendirilmiştir.

Metin aslında bir sırrın olmadığını, ölümden sonra sadece hiçlik olduğunu vurgulayarak kavramı boşa düşürür.

Kâtip, padişahın değil kendi içsel dünyasının sırlarını yazan bir günlük yazarına dönüşmüştür.

Sır kâtibi, Osmanlı tarihinden koparılarak modern bir bürokrat olarak resmedilmiştir.

Gerçek - İmgesel - Simgesel

İd - Ego - Süperego

Tezahür - Numen - Fenomen

Efendi - Köle - Sentez

Bilinç - Bilinçdışı - Ön Bilinç

Padişah ve devlet erkânıdır; amaç devletin bekasını sağlamaktır.

Okuyucudur; metin okura sunularak sırrın (ölümden sonrasının hiçlik olduğu gerçeğinin) paylaşılmak için olduğu ima edilir.

Tanrı'dır; sırların nihai sahibi o olduğu için emanet edilir.

Aile bireyleridir; miras yoluyla sırrın aktarılması hedeflenir.

Psikanalisttir; sırrın çözülmesi için profesyonel yardım aranır.

Düşünen bir özne (ego) olarak var olması

Tanrı tarafından yaratılmış bir kul olması

"Orada-olan" varlık olarak varoluşunu mesele edinen ve dünyaya fırlatılmış olması.

Toplumsal normlara tam uyum sağlayan bir vatandaş olması

Sadece biyolojik içgüdüleriyle hareket eden bir canlı olması

Korku geleceğe yöneliktir, kaygı geçmişe yöneliktir.

Korkunun nesnesi bellidir ve dünyadadır; kaygının nesnesi belirsizdir.

Korku hayvanlarda da bulunur, kaygı sadece tanrılarda bulunur.

Korku cesaretle yenilebilir, endişe ilaçla tedavi edilmelidir.

Korku fizikseldir, endişe tamamen hayal ürünüdür.

Akılla tam bir uyum içindedir ve mantıksal olarak kanıtlanabilir.

Tarihsel bir süreç içinde evrimleşerek mutlak bilgiye ulaşır.

Toplumsal ahlak kuralları (etik) ile birebir örtüşür.

Estetik bir haz alma biçimidir.

İrrasyoneldir (akla aykırıdır), bir paradokstur ve "saçma"ya rağmen yapılan bir sıçramadır.

Ölüm, Dasein’ın en şahsi, devredilemez ve aşılamaz olanağıdır; yaşamı anlamlandıran temeldir.

Ölüm, yaşamın sonunda gelen ve kaçınılması gereken üzücü bir olaydır.

İnsan öldükten sonra ruhu sonsuzluğa kavuşur.

Ölüm, tıbbi bir başarısızlıktır ve teknolojiyle yenilmelidir.

Ölüm sadece başkalarının başına gelen bir olaydır, beni ilgilendirmez.

Toplumsal koşullar bireyin kimliğini tamamen belirler, özgürlük yoktur.

İnsan önce zihinde bir fikir olarak tasarlanır, sonra yaratılır.

İnsanın değişmez bir doğası vardır, yaşamı buna göre şekillenir.

İnsan önce dünyaya gelir (var olur), sonra seçimleriyle kendi özünü/kimliğini yaratır.

Biyolojik özelliklerimiz (özümüz) kaderimizi belirler.

Diğer iki halka birbirine daha sıkı bağlanır.

Kesilen halka kendini onarır.

Özne psikozdan kurtulup nevroza geçer.

Sadece İmgesel alan zarar görür, diğerleri kalır.

Sistem çöker ve üç halka da birbirinden ayrılır (serbest kalır).

Simgeselleştirilemeyen, tahammül edilemez, sert ve travmatik olandır.

Dille ifade edilebilen, sembolleştirilebilen dünyadır.

Aynada gördüğümüz bütünlüklü beden imgesidir.

Toplumsal kurallar ve yasaların olduğu alandır.

Rüyalarımızda gördüğümüz anlamlı hikâyelerdir.

İnsanlar Büyük Öteki olmadan asla iletişim kuramazlar.

Büyük Öteki yoktur; o, tutarsız ve arızalı bir mekanizmadır, bir kurgudur.

Büyük Öteki, bireyin içindeki biyolojik dürtülerdir.

Devlet ve Yasa, Büyük Öteki'nin kusursuz temsilcileridir.

Büyük Öteki, her şeyi gören ve bilen, mutlak bir Tanrı gibidir.

Bilimsel verilere güvenmemeleriyle.

Masrafların çok yüksek olmasıyla.

Travmatik "Gerçek" ile karşılaşmaktan kaçınmak ve kaygıyla baş etmek için bir savunma mekanizması olarak.

Kaderci bir anlayışla dini inançlarına sığınmalarıyla.

Doktorların yetersiz bilgilendirme yapmasıyla.

Çocuk henüz parçalı olan bedenini aynada bütünlüklü bir "imge" olarak görür ve bu imgeyle (narsistik) özdeşleşir.

Çocuk dil kullanmaya başlar ve babanın yasasını kabul eder.

Çocuk anneden tamamen koparak toplumsal hayata karışır.

Çocuk biyolojik ihtiyaçlarını (Gerçek) doğrudan tatmin eder.

Çocuk ahlaki değerleri öğrenmeye başlar.

Ateizmin zaferini ve dinlerin yasaklanması gerektiğini.

Biyolojik bir varlık olarak Tanrı'nın yaşamının son bulduğunu.

Hiçbir değerin (dini, ahlaki, metafizik) artık nihai/mutlak bir temele sahip olmadığını ve üstün değerlerin değersizleştiğini.

İnsanların artık tamamen kuralsız ve kaotik bir yaşam sürmesi gerektiğini.

Bilimin her şeyi açıkladığını ve felsefeye gerek kalmadığını.

Arzu, sadece cinsel dürtülerden ibarettir ve bastırılmalıdır.

Arzu, Tanrı'ya ulaşma çabasıdır.

Arzu, eksiklikten (lack) doğar ve tatmin edilmesi gerekir; Oedipus evrenseldir.

Arzu, bir eksiklik değil, bizzat "üretim"dir (arzulama-üretimi); Oedipus ise arzuyu aile üçgenine hapseden bir kısıtlamadır.

Arzu, Platonik bir ideadır ve ulaşılmazdır.

İradenin her istediğini yapabilmesinde (keyfilik).

Pasif duygulanımların (keder, korku), arzunun aktif duygulanımlarıyla (sevinç, anlama) ikame edilmesinde.

Ölümden korkarak tedbirli davranmakta.

Toplumdan tamamen izole bir yaşam sürmekte.

Tanrı'nın emirlerine körü körüne itaat etmekte.

Öteki tarafından özbilinç olarak tanınmak

Rakibini fiziksel olarak yok edip mallarına el koymak.

Köleyi çalıştırarak ekonomik kazanç sağlamak.

Tanrı'nın takdirini kazanmak.

Doğaya hükmettiğini kanıtlamak.

Güçsüzlerin, sahip olamadıkları güç ve yaşam enerjisini (hınç/ressentiment ile) "kötü" olarak etiketleyip, kendi zayıflıklarını "iyi/erdem" olarak yüceltmeleri.

Kölelerin efendilerine isyan ederek iktidarı ele geçirmesini.

Hristiyanlığın özünde insanı özgürleştiren tek din olması.

Sadece Antik Yunan'da görülen bir sınıfsal yapıyı.

Efendilerin kölelere merhamet göstermesi gerektiğini.

Ölüm Dasein'ın varoluş biçimidir. Varlığın temeli hiçliktir.

Varlığın temeli maddedir.

Ölümden sonra ruh göçü vardır.

İnsan ölümü düşünmemeli, ana odaklanmalıdır (Hedonizm).

Hiçlik, Tanrı'nın varlığının kanıtıdır.

Descartes

Kant

Husserl

Heidegger

Sartre

İnsanlar eğitimsiz kişilere daha kolay aşık olur.

Aşk, karşı tarafı tam olarak tanımadığımızda, onda var olduğunu varsaydığımız "fazla"yı (fantaziyi) sevmemizdir.

Cehalet mutluluktur, aşıklar birbirini sorgulamamalıdır.

Âşık olunca beynimizdeki mantık merkezleri çalışmaz.

Sırlar ilişkileri bozar, her şey şeffaf olmalıdır.

Fiziksel olarak organları alınmış bir insan bedeni.

Kapitalizmin insanı dönüştürdüğü robotik yapı.

Arzunun serbestçe aktığı, organizasyonun (organizmanın) ve hiyerarşinin dayattığı sınırlara direnen sanal bir yoğunluk yüzeyi.

Ölümden sonra çürüyen beden.

Tıbbi bir kadavra.