ขัตติยพันธกรณี - ทุกข์ของชาวนาในบทกวี

ภาระของกษัตริย์

ข้อผูกพันระหว่างกษัตริย์

ข้อพิพาทอันเกิดแก่กษัตริย์

เหตุอันเป็นข้อผูกพันของกษัตริย์

โคลงสี่สุภาพและกาพย์ยานี ๑๑

โคลงสี่สุภาพและวิชชุมมาลาฉันท์ ๘

โคลงสี่สุภาพและอินทรวิเชียรฉันท์ ๑๑

โคลงสี่สุภาพและอุเปนทรวิเชียรฉันท์ ๑๑

สมเด็จพระมหินทราธิราชและสมเด็จพระเจ้าเอกทัศน์

สมเด็จพระมหินทราธิราชและสมเด็จพระเอกาทศรถ

สมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราชและสมเด็จพระเจ้าเอกทัศน์

สมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราชและสมเด็จพระเอกาทศรถ

สุญตา

อริยสัจ

อนิจจัง

อนัตตา

อุปมา

อุปลักษณ์

สัทพจน์

บุคคลวัต

กลอนสุภาพ

เรียงความ

กาพย์ยานี ๑๑

กลอนเปล่า

เปิบข้าวทุกคราวคำ จงสูจำเป็นอาจิณ

ข้าวนี้น่ะมีรส ให้ชนชิมทุกชั้นชน

เหงื่อหยดสักกี่หยาด ทุกหยดหยาดล้วนยากเย็น

สายเลือดกูทั้งสิ้น ที่สูซดกำซาบฟัน

หลี่เชินบรรยายภาพที่เห็นเหมือนจิตรกรวาดภาพให้คนชม ส่วนจิตรใช้วิธีเสมือนกับชาวนามาเล่าเรื่องของตนให้ผู้อื่นฟัง

หลี่เชินบอกว่ารัฐไม่ช่วยชาวนา จิตรบอกว่าชาวนาไม่ได้รับความยุติธรรม

หลี่เชินเล่าความลำบากของชาวนาพร้อมมีภาพประกอบ แต่จิตรเขียนบรรยายเหมือนชาวนามาเล่าเอง

หลี่เชินเสนอเป็นร้อยแก้ว จิตรเสนอเป็นร้อยกรอง

ฐานะของชาวนาดีขึ้นกว่าสมัยก่อนเล็กน้อย

ฐานะของชาวนาดีขึ้นกว่าสมัยก่อนมาก

อนาคตทุกคนจะกินอาหารเม็ดเหมือนมนุษย์อวกาศทำให้อาชีพชาวนาหมดไป

ความทุกข์ยากของชาวนายังไม่เปลี่ยนแปลง

ชาวนาจีนสบายกว่าชาวนาไทย

หลี่เชินแสดงประเพณีดั้งเดิม แต่จิตรไม่ได้กล่าวถึง

แสดงความทุกข์ยากของชาวนาเช่นเดียวกัน

ชาวนาจีนทำนาตามฤดูกาล และภูมิอากาศ แต่ชาวนาไทยใช้วิธีปลูกธัญพืชทดแทน