Font size
WorksheetsHPiPP nr 3
Total questions: 82
Worksheet time: 41mins
Kodeks Napoleona był regulacją z zakresu:
prawa karnego,
prawa gospodarczego,
prawa cywilnego,
prawa administracyjnego.
Kodeks Napoleona obowiązywał:
w Księstwie Warszawskim,
w Księstwie Warszawskim i w Królestwie Polskim,
w Królestwie Polskim przez powstaniem listopadowym,
w Królestwie Polskim po powstaniu listopadowym.
Kodeks Napoleona obowiązywał na ziemiach polskich:
bez żadnych zmian w całości,
tylko w zakresie przepisów, dotyczących zawierania umów,
tylko w zakresie przepisów, regulujących prawa rzeczowe, w tym hipotekę,
z określonymi zmianami, wynikającymi z nowych regulacji, np. hipotecznych.
Kodeks Napoleona obowiązywał w Księstwie Warszawskim na podstawie:
osobistego życzenia Napoleona, bez wyraźnej podstawy,
przepisu Konstytucji Księstwa Warszawskiego,
odrębnej uchwały sejmowej,
decyzji podjętej w tym zakresie przez Radę Stanu.
Landrecht pruski w zakresie prawa cywilnego został zastąpiony przez:
Kodeks Napoleona,
austriacki kodeks cywilny z 1811 r.,
niemiecki kodeks cywilny z 1896 r.,
nie został zastąpiony do 1918 r. żadnym innym prawem.
Świecka forma zawierania małżeństw została praktycznie wdrożona:
w zaborze pruskim,
w zaborze rosyjskim,
w zaborze austriackim,
nie została zastosowana w żadnym z zaborów.
W prawie cywilnym państw zaborczych w relacjach między małżonkami:
obowiązywała zasada równości obu małżonków,
zasadą była uprzywilejowana pozycja mężczyzny,
przepisy prawa małżeńskiego nie wypowiadały się wyraźnie na ten temat,
pozycja prawna kobiet i mężczyzn uzależniona została od ich zamożności.
Czterema wyznaniami uznanymi w zaborze rosyjskim były wyznania:
rzymskokatolickie, greckokatolickie, prawosławne i mojżeszowe,
rzymskokatolickie, greckokatolickie, prawosławne i muzułmańskie,
prawosławne, greckokatolickie, ormiańskie i muzułmańskie,
rzymskokatolickie, greckokatolickie, prawosławne i protestanckie.
Akceptowana na ziemiach polskich w XIX w. reguła pacta sunt servanda:
miała na celu zachowanie bezpieczeństwa obrotu prawnego,
gwarantowała swobodę umów,
odnosiła się do równości podmiotów prawa cywilnego,
związana była z przekonaniem o nienaruszalności własności prywatnej.
Prawo hipoteczne w Królestwie Polskim:
stanowiły odpowiednie przepisy hipoteczne Kodeksu Napoleona,
stanowiły dawne przepisy hipoteczne polskiego prawa przedrozbiorowego,
zostało nadane w nowym kształcie ustawą z 1818 r., zmienioną w 1825 r.,
zostało zapożyczone całkowicie z prawa pruskiego.
Księgi wieczyste w Królestwie Polskim składały się z:
jednej części,
dwóch części,
trzech części,
czterech części.
Wykaz hipoteczny w Królestwie Polskim był:
zbiorem dokumentów dotyczących konkretnej nieruchomości,
prowadzonym przez sąd spisem nieruchomości, będących własnością danej osoby,
szczególną umową sprzedaży nieruchomości,
częścią księgi wieczystej charakteryzującą stan danej nieruchomości.
Zasada szczegółowości w prawie hipotecznym polegała na:
obciążaniu hipoteką konkretnej, ściśle określonej nieruchomości,
przypisywaniu własności nieruchomości tylko do jednej osoby,
dążeniu do jak najbardziej drobiazgowego opisania stanu prawnego nieruchomości,
wymogu dokładnego wykazania prawa własności gruntu przed założeniem księgi.
Zasada jawności materialnej w prawie hipotecznym zaboru rosyjskiego polegała na przyjęciu, że:
każdy może zapoznać się z księgą wieczystą,
zmiana stanu prawnego gruntu wymaga wpisu do księgi,
wpis do księgi musi nastąpić w oparciu o dokument,
księgi udostępniane są na wniosek sądu.
Zasada publicznej wiary ksiąg wieczystych miała na celu:
bezpieczeństwo obrotu prawnego nieruchomościami,
utrudnienie przenoszenia własności nieruchomości,
ograniczenie hipotecznego obciążania nieruchomości,
upowszechnienie wiedzy na temat stanu prawnego poszczególnych nieruchomości.
Obciążenie nieruchomości hipoteką w zaborze rosyjskim mogło wynikać z:
wyroku sądowego,
wyroku sądowego lub umowy,
wyroku sądowego lub przepisu ustawy,
umowy, wyroku sądowego lub przepisu ustawy.
W Królestwie Polskim zakładanie ksiąg wieczystych było obowiązkowe w stosunku do:
wszystkich nieruchomości,
nieruchomości ziemskich i niektórych miejskich,
nieruchomości ziemskich i wiejskich,
nieruchomości miejskich i wiejskich.
Legalność hipoteczna w Królestwie Polskim oznaczała:
pierwszeństwo wpisu hipotek do księgi wieczystej na podstawie wyroku sądu,
prawo dokonania wpisu w księdze wieczystej tylko przez upoważnioną osobę,
badanie prawidłowości czynności, stanowiących podstawę wpisu do księgi,
prowadzenie ksiąg wieczystych przez organy publiczne.
Na terenie Galicji pozaksięgowy obrót nieruchomościami dotyczył głównie:
nieruchomości szlacheckich,
nieruchomości znajdujących się we władaniu duchowieństwa
nieruchomości w miastach,
nieruchomości wiejskich (chłopskich).
Źródło prawa handlowego na ziemiach zaboru rosyjskiego stanowił:
Kodeks Napoleona,
kodeks handlowy francuski z 1807 r.,
regulacje prawne przyjęte za panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego,
w tym czasie nie funkcjonowały odrębne przepisy z zakresu prawa handlowego.
Działalność handlowa w Królestwie Polskim mogła być prowadzona:
przez przedstawicieli szlachty i ludność żydowską,
przez mieszkańców miast i ludność żydowską,
przez wszystkie osoby, zainteresowane prowadzeniem takiej działalności,
przez osoby posiadające nieruchomości i ludność żydowską.
Pierwsza giełda powstała na terenie Królestwa Polskiego w Warszawie:
w 1817 r.,
w 1825 r.,
w 1961 r.,
w 1897 r.
Izby przemysłowo-handlowe nie rozwinęły się:
na ziemiach zaboru pruskiego,
na ziemiach zaboru austriackiego,
na ziemiach zaboru rosyjskiego,
rozwijały się we wszystkich trzech zaborach.
Mianem podolaków określano:
ludność Królestwa Polskiego, wywodzącą się ze wschodniej Galicji,
wielkich, konserwatywnych właścicieli ziemskich ze wschodniej Galicji,
zwolenników przyłączenia Podola do Królestwa Polskiego,
osoby pochodzące z Galicji, pełniące funkcje w austriackiej administracji.
Przed wyodrębnieniem się prawa pracy stosunki pracownicze w XIX w.:
regulowane były w ramach przepisów handlowych i gospodarczych,
pozostawione były swobodnej regulacji między pracodawcą a pracownikiem,
regulowane były w ramach prawa zobowiązań jako tzw. najem pracy,
regulowane były przez wyroki, wydawane przez szczególne sądy pracownicze.
Książki robocze w okresie autonomicznym Królestwa Polskiego były:
rejestrami rzemieślników cechowych,
swego rodzaju regulaminami pracy w prywatnych fabrykach,
rodzajami umów zawieranych z pracownikami prywatnych fabryk,
dokumentami wydawanymi robotnikom w przemyśle fabrycznym.
Korpus Górniczy, utworzony w Królestwie Polskim w 1817 r. był:
specjalistyczną szkołą dla kadry górniczej,
publiczną spółką zarządzającą państwowymi kopalniami,
zorganizowaną na wzór wojskowy organizacją górników,
specjalnym sądem rozpatrującym sprawy związane z górnictwem.
Po raz pierwszy prawo pracy wyodrębniło się w osobną dziedzinę prawa:
w zaborze pruskim,
w zaborze rosyjskim,
w zaborze austriackim,
w Księstwie Warszawskim.
Układy taryfowe, ustanawiane wobec pracowników w zaborze pruskim:
zawierały limity godzin pracy dla poszczególnych zakładów pracy,
określały minimalne stawki wynagrodzenia w poszczególnych gałęziach produkcji,
określały tabele płac i przepisy o karach pieniężnych,
stanowiły porozumienia płacowe, wymuszane przez wiązki zawodowe strajkami.
Pragmatyki służbowe w zaborze pruskim określały warunki zatrudnienia:
służby w dobrach prywatnych,
urzędników państwowych,
robotników w publicznym (państwowym przemyśle),
w stosunku do żołnierzy zawodowych.
Największe trudności tworzenie związków zawodowych napotykało:
w zaborze pruskim,
w zaborze austriackim,
w zaborze rosyjskim,
w żadnym z zaborów nie było ono prawnie dozwolone.
W zakresie przepisów prawa pracy słaba ochrona dotyczyła zwłaszcza:
robotników prywatnych fabryk,
robotników rolnych,
pracowników górnictwa,
robotników wykonujących proste czynności.
W XIX w. jako służbę publiczną w działalności administracji rozumiano:
obowiązek wszystkich obywateli wykonywania powinności na rzecz państwa,
publiczny charakter państwa, odrębny od prywatnych interesów dynastii panującej,
posiadanie przez urzędników władztwa do egzekwowania obowiązków obywateli,
przekonanie, że administracja publiczna powinna działać na rzecz społeczeństwa.
Administracja publiczna, w ujęciu XIX-wiecznym, w XVIII w. nosiła miano:
policji,
biurokracji,
urzędowości,
interesu publicznego.
Głównym celem ustanowienia sądownictwa administracyjnego było:
karanie urzędników, wykraczających poza swoje kompetencje,
badanie zgodności z konstytucją regulacji prawnych,
rozpatrywanie skarg obywateli na decyzje administracyjne,
rozpatrywanie sporów między sądami i urzędami administracji.
Pod zaborami najwcześniej sądy administracyjne powołane zostały:
w zaborze pruskim,
w zaborze austriackim,
w zaborze rosyjskim,
na ziemiach danej Rzeczypospolitej, wcielonych do cesarstwa rosyjskiego.
Trybunał Administracyjny, rozpatrujący skargi z Galicji, urzędował:
w Krakowie,
we Lwowie,
w Pradze,
w Wiedniu.
W zaborze pruskim sądownictwo administracyjne było:
jednoinstancyjne,
dwuinstancyjne,
trójinstancyjne,
czteroinstancyjne.
W cesarstwie rosyjskim skargi administracyjne były rozpatrywane przez:
cara,
Senat Rządzący,
urzędnika wyższej instancji,
specjalny sąd administracyjny utworzony na przełomie XIX i XX w.
Prawo karne z Landrechtu pruskiego obowiązywało w zaborze pruskim:
do 1851 r.,
do 1871 r.,
do 1903 r.,
do 1918 r.
Na terenie Galicji w XIX w. w zakresie prawa karnego obowiązywał:
józefiński kodeks karny z 1787 r.,
zachodniogalicyjski kodeks karny z 1796 r.,
kodeksy karne austriackie z 1803 i z 1852 r.,
zasady prawa karnego obowiązujące na ziemiach polskich przed rozbiorami.
W Księstwie Warszawskim w zakresie prawa karnego:
obowiązywało prawo francuskie,
obowiązywał dekret z 1810 r., uzupełniony prawem pruskim i austriackim,
obowiązywało wyłącznie pruskie prawo karne,
obowiązywały przez cały okres Księstwa zasady dawnego prawa polskiego.
Podział czynów karalnych na zbrodnie, występki i wykroczenia wprowadził:
Landrecht pruski,
zachodniogalicyjski kodeks karny z 1796 r.,
dekret królewski w Księstwie Warszawskim z 1810 r.,
kodeks karzący dla Królestwa Polskiego z 1818 r.
Śmierć cywilna oznaczała:
zakaz wykonywania funkcji publicznych,
zakaz zawierania umów,
przymusową zmianę nazwiska,
utratę wszystkich praw osobistych.
Kodeks kar głównych i poprawczych, obowiązujący w Królestwie od 1847 r.:
miał na celu dostosowanie prawa karnego w Królestwie do prawa rosyjskiego,
miał na celu odrębne uregulowanie kar wobec najcięższych przestępstw,
był kodeksem prawa karnego wojskowego,
był kodeksem, regulującym przestępstwa polityczne, wymierzone w carat.
Odrębność prawa karnego w zaborze rosyjskim wobec prawa rosyjskiego:
zachowana została do końca okresu rozbiorów,
zniesiona została przez kodeks kar głównych i poprawczych w 1847 r.,
zniesiona została w 1876 r., wraz z wejściem w życie kodeksu rosyjskiego,
zniesiona została w 1885 r., wraz z nowelizacją rosyjskiego prawa karnego.
Socjologiczna szkoła prawa karnego znalazła najpełniejszy wyraz:
w pruskim prawie karnym z 1851 r.,
w niemieckim kodeksie karnym z 1871 r.,
w austriackim kodeksie karnym z 1852 r.,
w kodeksie kar głównych i poprawczych z 1847 r.
Czołowym polskim przedstawicielem socjologicznej szkoły prawa karnego był:
Edmund Krzymuski,
Walenty Miklaszewski,
Juliusz Makarewicz,
Romuald Hube.
Rosyjski kodeks karny z 1866 r. dzielił kary na:
główne i poprawcze,
kryminalne i poprawcze,
polityczne i pospolite,
cielesne i pozostałe.
Kara katorgi polegała na:
zesłaniu w bezludne miejsce,
więzieniu o zaostrzonym rygorze,
skazaniu na ciężkie roboty,
chłoście do utraty przytomności przez skazańca.
Sądy przysięgłych zostały pod zaborami utworzone w zaborze:
pruskim,
rosyjskim,
austriackim,
pruskim i austriackim.
Przysięgli orzekali w sądach przysięgłych pod zaborami:
o winie oskarżonego,
o karze,
o winie i karze,
nie orzekali, wypowiadając tylko swoje zdanie przed wydaniem wyroku przez sąd.
Oparcie w całości procedury karnej na zasadzie śledczej miało miejsce:
w zaborze austriackim,
w zaborze pruskim,
w zaborze rosyjskim,
nie miało miejsca w żadnym z zaborów.
Język rosyjski jako urzędowy został wprowadzony w zaborze rosyjskim:
po upadku powstania listopadowego,
w 1847 r.,
w 1864 r.,
w 1876 r.
Ograniczenie obrońców sądowych w zaborze rosyjskim polegało na:
zakazie występowania przez nich w sprawach politycznych,
zakazie występowania przez nich przed sądami wyższych instancji,
zakazie pobierania przez nich wynagrodzenia za występowanie przed sądem,
występowaniu w sprawach tylko przed jednym wybranym sądem.
Do utworzenia samorządu adwokackiego pod zaborami nie doszło w zaborze:
pruskim,
austriackim,
rosyjskim,
rosyjskim i pruskim.
Sądy gminne, działające w zaborze rosyjskim po 1864 r., składały się z:
sędziów zawodowych delegowanych z sądów wyższych instancji,
przysięgłych zatwierdzanych przez władze administracyjne,
wójta i ławników wybieranych przez miejscową ludność,
obieralnych sędziów i ławników zatwierdzanych przez władze.
Podstawowym aktem prawnym w zaborze pruskim był początkowo:
Kodeks Napoleona,
specjalnie opracowany przez władze pruskie zbiór dawnych polskich przepisów,
zbiór prawa magdeburskiego,
Landrecht pruski.
W Księstwie Warszawskim kierownicze funkcje we władzach sprawowali:
przedstawiciele Kuźnicy Kołłątajowskiej,
polscy oficerowie armii napoleońskiej,
prawicowi przedstawiciele obozu patriotycznego z czasów Sejmu Wielkiego,
zwolennicy księcia Adama Jerzego Czartoryskiego.
Przed powstaniem Księstwa Warszawskiego władza należała do:
namiestnika Napoleona,
Komisji Rządzącej,
byłej Straży Praw,
księcia saskiego.
Konstytucja została nadana Księstwu Warszawskiemu:
na mocy postanowień traktatu w Tylży,
przez Napoleona, po wysłuchaniu Komisji Rządzącej,
w drodze uchwały Komisji Rządzącej,
przez pierwszy sejm Księstwa Warszawskiego.
Książę Józef Poniatowski pełnił w Księstwie Warszawskim funkcję:
stojącego na czele Księstwa monarchy,
prezesa Rady Stanu,
ministra wojny,
marszałka sejmu.
Monarcha w Księstwie Warszawskim miał kompetencje:
tylko ustawodawcze,
tylko wykonawcze,
wykonawcze i ustawodawcze,
nie miał kompetencji władczych, tylko reprezentacyjne.
Senatorowie w Księstwie Warszawskim byli:
wybierani przez Sejm Księstwa,
mianowani przez króla,
desygnowani przez Napoleona,
wybierani tak jak posłowie na sejmikach.
W skład senatu w Księstwie Warszawskim wchodzili:
wojewodowie, kasztelanowie i ministrowie,
wojewodowie, biskupi i ministrowie,
wojewodowie, kasztelanowie i prefekci,
wojewodowie, kasztelanowie i biskupi.
Izbę poselską w Księstwie Warszawskim tworzyli:
posłowie szlacheccy i deputowani,
tylko posłowie szlacheccy,
posłowie szlacheccy, deputowani i członkowie Rady Stanu,
posłowie szlacheccy, deputowani i sędziowie pokoju.
Deputowani w Księstwie Warszawskim wybierani byli przez:
sejmiki,
zgromadzenia gminne,
rady departamentowe,
magistraty większych miast.
Orzeczenia kasacyjne Rady Stanu polegały na:
zbadaniu, czy nie zachodzi potrzeba dopuszczenia nowych dowodów,
oceny słuszności merytorycznej stron procesu sądowego,
rozpatrzeniu apelacji od wyroku sądu,
ocenie, czy zaskarżony wyrok był zgodny z prawem materialnym i procedurą.
Spory obywateli z organami administracji w Księstwie Warszawskim rozpatrywane były:
przez króla,
przez właściwych ministrów,
przez Radę Stanu,
przez senat.
Kontrola Rady Ministrów w Księstwie Warszawskim sprawowana była przez:
senat,
Radę Stanu,
izbę poselską,
rezydenta francuskiego Napoleona.
Funkcje urzędników stanu cywilnego pełnili w Księstwie Warszawskim:
prefekci,
duchowni,
prezydenci i burmistrzowie,
podprefekci.
Sędziowie pokoju orzekali w sprawach:
karnych,
karnych i cywilnych,
wszystkich cywilnych,
niektórych cywilnych.
Sądami karnymi w Księstwie Warszawskim, według wzrostu wagi sądzonych spraw, były:
sądy sprawiedliwości kryminalnej, sądy policji prostej i sądy policji poprawczej,
sądy policji prostej, sądy policji poprawczej i sądy sprawiedliwości kryminalnej,
sądy policji poprawczej, sądy policji prostej i sądy sprawiedliwości kryminalnej,
sądy sprawiedliwości kryminalnej, sądy policji poprawczej i sądy policji prostej.
Heroldia w Królestwie Polskim była:
specjalnym urzędem prowadzącym księgi, do których wpisywano szlachtę,
samorządem szlacheckim,
urzędem nadającym tytuły szlacheckie,
urzędem weryfikującym legalność posługiwania się tytułem szlacheckim.
Sejm Królestwa Polskiego składał się z:
posłów szlacheckich,
deputowanych wybieranych na zgromadzeniach gminnych,
posłów desygnowanych przez króla,
posłów szlacheckich i deputowanych.
Kandydaci na senatorów w Królestwie Polskim po 1815 wskazywani byli:
przez króla,
przez namiestnika,
przez pozostałych senatorów,
przez namiestnika i pozostałych senatorów.
Dyrekcje generalne w Królestwie Polskim po 1815 r.:
miały charakter całkowicie niezależnych organów administracji,
podlegały Ministrowi Przychodów i Skarbu,
podlegały namiestnikowi,
podlegały właściwym komisjom rządowym.
Rady wojewódzkie w Królestwie Polskim po 1815 r. kontrolowały:
właścicieli ziemskich,
rzemieślników,
urzędników,
nie posiadały żadnych kompetencji kontrolnych.
Powołana w 1816 r. Prokuratoria Generalna miała na celu:
ochronę interesów skarbowych,
ściganie szczególnie niebezpiecznych przestępstw kryminalnych,
ściganie przestępstw politycznych,
kontrolę nad działalnością Banku Polskiego.
Wolny charakter Miasta Krakowa przejawiał się w:
swobodzie kształtowania wewnętrznego ustroju politycznego,
udogodnieniach handlowych, polegających m.in. na braku ceł wywozowych,
zakazie prowadzenia na tym terenie działań zbrojnych,
liberalnych zasadach prawa karnego, obowiązującego na tym obszarze.
Komisja Włościańska, działająca w Wolnym Mieście Krakowie:
doprowadziła do uwłaszczenia chłopów na tym terenie,
przeprowadziła oczynszowanie chłopów,
dokonała rozdziału dóbr publicznych między bezrolnych chłopów,
przeforsowała zasadę wolności osobistej wszystkich poddanych.
Wydział Krajowy w Galicji doby autonomii był:
urzędem obsługującym namiestnika Galicji,
centralnym urzędem austriackim zajmującym się sprawami Galicji,
centralnym organem samorządowym,
urzędem obsługującym Ministra do spraw Galicji.
