Так і стаяў ляснік, _ крыкнуў, _ зварухнуўся.

Усё засеяў. _ лапіка свабоднага. Глядзіце самі.

Прыпяць беражэ свае воды, каб хапіла на ўсё лета, якое б засушлівае яно _ было.

Я ніколі _ ўмеў лавіраваць і заўсёды ішоў напралом.

Лета не шкадавала _ суніц, _ чарніц, _вішань, _ яблыкаў.

Неназіральны чалавек можа і _ прыкмеціць самых першых прадвеснікаў вясны.

Мірны, нічым _ азмрочаны дым клубіўся над комінамі.

Дзе б ты _ быў, вабяць да сябе крыніцы твайго маленства.

Вы нічога ад нас не хавалі: _ ўсмешак, _ бед, _ надзей.

Назаўтра мы прачнуліся _ свет _ зара.

Я нічога _ казаў і _ пытаўся.

У Беларусі воблік свой. Ёй колькі год _ налічылі, яна здаецца маладой.

Ніколі я мераць _ буду аднолькава шчасце і гора.

Агранома хваляць _ за плакаты, а за тое, як пачалі багацець нашы хаты.

Хто б _ спыніў тады мяне, я не змог бы нават і слова разумнага сказаць.

Куды толькі _ задятаюць пералётныя птушкі!

Ціхі ветрык _ кранаў яблыневых галінак у белай раскошнай квецені.

Куды б _ прыйшлося паехаць, пайсці, песню бярыце з сабою.

Чытаючы творы Уладзіміра Караткевіча, _ магу _ думаць пра тое, колькі невядомых старонак Белай Русі адкрыў для нас пісьменнік.

Увесь снежань _ сняжынкі.

Гэтую дуброву нельга пілаваць _ ў якім разе.

Напэўна, гэта і ёсць тое чароўнае людское шчасце, якому няма _ назвы, _ параўнання.

Лісце дубоў яшчэ вісела моцна, _ абсыпалася і _ пажаўцела.

Што _ кветка, што _ травінка, то свой гоман, свой нораў, сваё жыццё.

_ шкадуюць нічога нам родныя маці, а бядуюць, што многа _ могуць паслаць.

Нічога не было: _ слоў, _ пытанняў, _ уздыхання.

Акрамя шчэбету птушак, у лесе нічога _ чуваць.

Яшчэ было _ позна.

Ды _ гуку над Гайнай - над цёмным шатром.

Куды б ён _ прыходзіў, пра бяду сваю расказваў заўсёды.

Людзі кажуць: дарагі _ абед, а прывет.

Як мой кут маленства _ выполваюць, адрастаюць памяць і любоў.

Што б _ рабілася ў сям'і, бабуля не траціла развагі.

Было ціха, і лісце на дрэвах зусім _ шумела.

Натапілі так, што да самай раніцы грубка _ выстыне.

Хто _ бачыў лесу ў марозную месячную ноч, той наогул не ведае хараства зімовай прыроды.

Як _ дзіўна, але на Палессі рэдка дзе ўбачыш елку.

Ніякая выгада _ заменіць тут вялікай духоўнай страты.

Як _ захапляцца такой прыгажосцю!

Змена дня і ночы _ мела для мяне істотнага значэння.

У Багдановіча _ было зацягнутага перыяду вучнёўства.

Дзе б ты _ быў, вабяць да сябе крыніцы маленства.

У адзенні _ плывец, а ў кажуху _ касец.

Здароўя не купіш _ за якія грошы.

Адклад нідзе на лад _ йдзе, адразу ж памаглі ў бядзе.