Нарэшце, акружаная дзецьмі баба Васіліса пачала спяваць.

Кастусь, напэўна, упершыню ўбачыў Дунай, славутую раку, апетую ў песнях і легендах.

Вятрыска-непаседа нам услед гарэзліва сваволіў.

Дзе нам баліць, там і душа: з душы ўвесь чалавек.

Дуб доўга не падпарадкоўваўся агульным законам восені, але, адчуваючы сваю сілу і моц, скарыўся ёй у апошнюю чаргу.

Перажытае ў ваенныя гады і цяпер жыве са мною.

Над ракою быстрай не шумі, чарот.

Раптам пачуліся частыя грымотныя выбухі, як летам у навальніцу, калі бліскае маланка.

Наталлі прыемна было чуць ад Андрэя Пятровіча добрыя словы пра яе вёску.

Падарожнічаць - мой любімы занятак.

Дубовы ліст у жылках і ў расе мне нагадаў абрысы Беларусі.

Раніца пачыналася прыгожая.

Тут пачынаецца раён, які нездарма назвалі Заводскім.

Броніна хата і праўда стаяла расчыненая.

Той, каго запрасілі, быў доктар.

Жаўрук у небе неабсяжным званочкам зазваніў, а верабей, які па сцежачцы хадзіў, азваўся ціха, але важна.

Аблашчанае сонейкам і цёплымі дажджамі, шапацела жыта спелымі каласамі.

Выкарыстанне лазера выключае магчымасць памыліцца пры вызначэнні часу напісання карціны.

Вецер бывае злосны, а бывае ласкавы, якога толькі і хапае, каб пяшчотна пагладзіць траўку.

Прахожы паказаў нам дарогу да Нацыянальнай бібліятэкі.

Мацвей некалі на злом галавы вырваўся з вёскі, а пад старасць часта стаў думаць, што зрабіў глупства.

На лісці, падсцілаючы ім под печы, пяклі ў нашай вёсцы хлеб.

На старым століку ў невялікай, адбітай дошкамі бакоўцы гарэла лямпа, ляжалі падручнікі і сшыткі.

Вера хацела ведаць дакладна, калі прыедзе з горада сястра.

Напэўна, сама прырода нараджае музыку роднай зямлі.

Чулы не пройдзе міма, паспагадае, дапаможа.

Пасля спорнага дажджу пожня густа парасла маладой травой, а бліжэй да брэзніку - зайчыкавай капустай.

Вучыцца - добрая справа.

Мір вам, людзі, лясы і дубровы.

З прыездам Толіка ў леснічоўцы як бы пасвятлела.

Дні пагодлівыя, сухія.

Душа без роднай мовы - пусты дом.

Месяц узняўся над лесам, і яго празрыстае святло разлілося над ужо суцішанаю вадою.

Размаўляць з настаўнікам нам было вельмі цікава.

Далей на лузе буйныя, як мак, чырвона-жоўтыя званочкі.

Маці ўжо даўно ўстала і асцярожна, каб не разбудзіць Івана, тупала па хаце.

Вёска наша злілася з горадам так, што можна лічыць яе гарадскою вуліцай.

Далёка разліваецца Бяроза-рака ўвесну.

Яшчэ колькі імгненняў глядзеў князь на магутную рачную плынь, а потым рэзка павярнуў сівага, наўскач паляцеў па лугавіне.

Напісаць ліст было няпроста, і я не раз прасіў сястру дапамагчы.

Незвычайнае хараство і зладжанасць чуецца нам у гучанні роднага слова.

Ветрык закаханым лагодна гладзіць твар.

З лесу выйшаў грыбнік, мокры ад расы.

Прывычка чытаць ніколі не пакідала Алеся.

Поле шырокае, заснежанае.