Rynek nabywcy to taka sytuacja na rynku, która stawia nabywcę na uprzywilejowanej pozycji.

Popyt może być zależny od sezonowości czy pogody.

Budżet konsumenta to zestawienie jego rzeczywistych wpływów i wydatków.

Cena dobra stanowi dla sprzedającego informację o opłacalności produkcji.

Ekonomia jest nauką o gospodarowaniu.

Prawo popytu mówi, że wzrostowi ceny towarzyszy spadek wielkości popytu, jeżeli inne warunki na rynku pozostaną bez zmian.

Mikroekonomia zajmuje się analizą gospodarki jako

całości.

Graficzną prezentacją prawa popytu jest krzywa podaży, czyli zestawienie wielkości popytu dla różnych wysokości ceny.

Ryzyko produkcyjne i liczba producentów na rynku to

determinanty podaży.

Koszt alternatywny jest to najkorzystniejsza możliwość, z której trzeba zrezygnować dokonując wyboru.

Prawo Engla mówi, że występuje odwrotna zależność pomiędzy poziomem dochodów, a udziałem wydatków na żywność w wydatkach ogółem.

Producent jest podmiotem gospodarującym, który decyduje: co, dla kogo, ile, w jaki sposób i jakim kosztem produkować oraz gdzie sprzedawać.

Konsument przechodzący z niższego poziomu dochodu na wyższy poziom, zmienia strukturę konsumpcji.

Potrzeby niższego rzędu to potrzeby duchowe,

stanowiące wytwór kultury danego społeczeństwa.

Dobra to materialne środki zaspokajania potrzeb ludzkich.

Dla trzech różnych grup konsumentów to samo dobro może być – odpowiednio – dobrem niższego rzędu, dobrem pierwszej potrzeby i dobrem luksusowym.

W rzeczywistości gospodarczej przeważają dobra normalne natomiast dobra podrzędne są znacznie mniej liczne.

Część ekonomii poświęcona pojedynczym podmiotom gospodarczym to makroekonomia.

Dobro Giffena to dobro tak niskiego rzędu, że po wzroście jego ceny efekt dochodowy przeważa nad efektem substytucyjnym.

Gospodarowanie to produkcja i podział rzadkich dóbr.

Dominacja kilku przedsiębiorstw w zakresie produkcji i

dostaw określonych towarów to oligopol.

Wszystkie dobra powstają w wyniku produkcji.

Obiektywnie prawdziwe są te opinie ekonomistów, z

którymi wszyscy się zgadzają.

Niedobór rynkowy to taka sytuacja na rynku, w której

podaż jest większa od popytu.

Zjawisko rzadkości dotyczy tylko biednych społeczeństw.

Celem działania przedsiębiorstwa jest maksymalizacja zysku przez wybór optymalnych rozmiarów produkcji.

W zależności od rodzaju potrzeby można podzielić na jednorazowe i powtarzalne.

Wzrost dochodów powoduje zwiększenie procentowego udziału wydatków na dobra luksusowe (rekreację, naukę, dobra trwałe).

Podaż to ilość dóbr, które przy różnych wysokościach ceny sprzedawcy chcą i mogą sprzedać na rynku.

Popyt to ilość dóbr i usług oferowana do sprzedaży w dowolnym miejscu, czasie i po danej cenie.

Koszty zmienne zależą od wielkości produkcji i wraz z nią się zmieniają.

Zwiększenie liczby producentów zwiększa na rynku produkcję, a więc i podaż na danym rynku.

Paradoks owczego pędu przedstawia zależność pomiędzy popytem i ceną, będącą zaprzeczeniem prawa popytu, charakterystyczna dla towarów wyższego rzędu, np. luksusowe ubrania. Wzrost ceny wywołuje wzrost popytu ze względów prestiżowych.

Postęp techniczny powoduje, iż powstają nowe strumienie

dóbr, którymi człowiek jest zainteresowany