Η πλειονότητα των προσφύγων τάχθηκε στο πλευρό των αντιβενιζελικών, πιστεύοντας ότι οι Φιλελεύθεροι ήταν υπεύθυνοι για την καταστροφή.

Δύο στοιχεία καθόρισαν την περίοδο 1923-1936: η διαρκής παρέμβαση των στρατιωτικών στην πολιτική και η χρήσης βίας στην άσκηση πολιτικής.

Η πολιτική αστάθεια κλόνισε την εμπιστοσύνη των πολιτών στον κοινοβουλευτισμό.

Οι αξιωματικοί τάσσονταν υπέρ των διαπραγματεύσεων και των συμβιβασμών.

Η δίκη και η καταδίκη σε θάνατο 5 κορυφαίων πολιτικών της αντιβενιζελικής παράταξης και του αρχηγού του στρατού της Μ.Ασίας ηρέμησε την πολιτική κατάσταση.

Τα κόμματα την περίοδο 1923-1936 παρουσιάζουν μεγάλη διάθεση για καταστρατήγηση του συντάγματος και ενίσχυση των μηχανισμών καταστολής.

Στηρίγματα των Φιλελευθέρων ήταν οι έμποροι και τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα.

Βασικός προγραμματικός στόχος των Φιλελευθέρων στην 1η φάση 1923-1928 ήταν ο διαμοιρασμός γης στους ακτήμονες.

Στην πολιτική πρακτική οι Φιλελεύθεροι είχαν να αντιμετωπίσουν μόνο το πρόβλημα των αξιωματικών.

Το σύνταγμα του 1927 εγκαθίδρυσε το πολίτευμα της αβασίλευτης δημοκρατίας.

Στις εκλογές του 1928 το Λαϊκό Κόμμα κέρδισε 178 από τις 250 έδρες.

Στη 2η φάση 1928-1933 το κόμμα των Φιλελευθέρων κατόρθωσε να γεφυρώσει το χάσμα που υπήρχε μεταξύ των αντίπαλων πολιτικών παρατάξεων.

Στις εκλογές του 1933 επικράτησε το και πάλι το κόμμα των Φιλελευθέρων.

Το 1933 ο Πλαστήρας , με εντολή του Βενιζέλου επιχείρησε στρατιωτικό κίνημα , το οποίο κατεστάλη.

Οι αντιβενιζελικοί αξιωματικοί επιθυμούσαν να συνεννοείται ο Τσαλδάρης με τους Φιλελεύθερους.

Η κυβέρνηση Τσαλδάρη την περίοδο 1933-1935 υιοθέτησε την τακτική των αυθαίρετων διώξεων των αντιπάλων.

Ο Μεταξάς ήταν σε όλη του τη σταδιοδρομία εχθρός του κοινοβουλευτισμού και υποστηρικτής αυταρχικών μεθόδων στην πολιτική.

Στις εκλογές του 1936, η ψήφος εμπιστοσύνης των μεγάλων κομμάτων δόθηκε στον Ι.Μεταξά.

Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 3ης Νοεμβρίου 1935 ήταν υπέρ της αβασίλευτης δημοκρατίας.