ก. นางสร้อยทองและนางสายทอง    

ข. นางแก้วกิริยาและนางลาวทอง

ค. นางสร้อยฟ้าและนางศรีมาลา             

ง.  นางสายทองและนางลาวทอง

ก. ขุนช้างละเมิดกฎหมายในการรักษาความปลอดภัยแก่พระมหากษัตริย์

ข. ขุนช้างสร้างความรำคาญในการเสด็จประพาส

ค. ขุนช้างไม่รู้จักกาลเทศะความเหมาะสม

ง. ขุนช้างชอบฟ้องร้องเรื่องไร้สาระ

ก. อุปลักษณ์

ข. อุปมา

ค. สัทพจน์

ง. พรรณนาโวหาร

ก. ดุเหว่าเร้าเสียงสำเนียงก้อง               

ระฆังฆ้องขานแข่งในวังหลวง

ข. ฝันว่าพลัดไปในไพรเถื่อน                 

เลื่อนเปื้อนไม่รู้ที่จะกลับหลัง

ค. ลดเลี้ยวเที่ยวหลงในดงรัง                 

ยังมีพยัคฆ์ร้ายมาราวี

ง. ใต้เตียงสียงหนูก็กุกกก                    

แมงมุงทุ่มอกที่ริมฝา

ก. การอารักขาพระมหากษัตริย์  

ข. การแสดงความเคารพต่อพระมหากษัตริย์

ค. การตัดสินคดีความ

ง. การดูแลความสงบเรียบร้อยของบ้านเมือง

ก. ที่รูปรวยสวยสมมีถมไป

ข. ให้ฟันฟาดเสียให้เป็นผี 

ค. เอาใบตองรองไว้ให้หมากิน

ง. อกเอาขวานผ่าอย่าปรานี

ก. เหมือนแมลงวันว่อนเคล้าที่เน่าชั่ว        

มาเกลือกลั้วปทุมมาลย์ที่หวานหอม

ข. ดอกมะเดื่อหรือจะเจือดอกพะยอม       

ว่านักแม่จักตรอมระกำใจ

ค. สองมือปิดขาเหมือนท่าเปรต             

ใครมาเทศน์เอาผ้ากูไปไหน

ง. ดังทองคำทำเลี่ยมปากกะลา              

หน้าตาดำเหมือนมินหม้อมอม

ก. ดุด่าว่ากล่าว  

ข. พร่ำสอน  

ค. เตือนสติ

ง. ชักชวน

ก. บอกถึงความวิตกกังวล

ข. รำพันถึงความทุกข์ใจ    

ค. ให้คำแนะนำ     

ง. แสดงความท้อใจ

ก. มีธุระสิ่งไรในใจเจ้า                       

  พ่อจงเล่าแก่แม่แล้วกลับบ้าน

ข. เมื่อพ่อเจ้ากลับมาแต่เชียงใหม่            

ไม่เพ็ดทูลสิ่งไรแต่สักอย่าง

ค. เล่าความบอกผัวด้วยกลัวภัย             

ประหลาดใจน้องฝันพรั่นอุรา

ง. มาอยู่ไยกับอ้ายหินชาติ                   

แสนอุบาทว์ใจจิตริษยา

ก. ขุนช้างสำนึกผิดในเรื่องที่หึงหวงนางวันทองมากเกินไป

ข. ขุนช้างสำนึกผิดในเรื่องไม่ดูแลนางวันทองให้จนถูกพลายงามมาลักตัวไป

ค. ขุนแผนสำนึกผิดในเรื่องที่มีภรรยาหลายคน

ง. ขุนแผนสำนึกผิดในเรื่องที่ไม่ได้ทูลขอนางวันทองคืนจากขุนช้าง หลังจากรบชนะเจ้าเชียงใหม่

ก. ถ้ารักน้องป้องปิดให้มิดอาย              

  ฉันกลับกลายแล้วหม่อมจงฟาดฟัน

ข. พระจันทรจรแจ่มกระจ่างดี               

พระพายพัดมาลีตรลบไป

ค. ไปเพ็ดทูลเสียให้ทูลกระหม่อมแจ้ง        

น้องจะแต่งบายศรีไว้เชิญขวัญ

ง. หญิงเดียวชายครองเป็นสองมิตร

ถ้ามิปลิดเสียให้เปลื้องไม่ตามใจ

ก. ข้อ ๑. ปาณาติปาตา เวรมณี  

ข. ข้อ ๒. อทินนาทานา เวรมณี

ค. ข้อ ๓. กาเมสุมิจฉาจารา เวรมณี 

ง. ข้อ ๔. มุสาวาทา เวรมณี

ก. ๖ คน

ข. ๗ คน

ค. ๘ คน  

ง. ๙ คน

ก. เสาวรจนี

ข. นารีปราโมทย์

ค. พิโรธวาทัง 

ง. สัลลาปังคพิสัย

ก. มีการใช้โวหารภาพพจน์  

ข. มีการเล่นสัมผัส

ค. ใช้การบรรยายให้เห็นภาพ

ง. ทุกข้อที่กล่าวมา

ก. เรื่องที่มีหลายรส หลายอารมณ์

ข. เรื่องที่ไม่เป็นไปตามใจหวัง

ค. เรื่องที่ไม่สมหวังของตัวละคร

ง. เรื่องที่สะท้อนชีวิตของคนสมัยก่อน

ก. หญิงเดียวชายครองเป็นสองมิตร         

ถ้ามิปลิดเสียให้เปลืองไม่ตามใจ

ข. คราวนั้นเมื่อตามไปกลางป่า              

หน้าดำเหมือนหนึ่งทามินหม้อไหม้

ค. ชนะความงามหน้าดังเทียนชัย            

เขาฉุดไปเหมือนลงทะเลลึก

ง. คิดคะนึงตะลึงตะลานอก                   

ดังตัวตกพระสุเมรุภูผา

ก. ไม่มีอาญาสิทธิ์คิดดึงโดน       

  เที่ยวทำใจคะนองจองหองครัน

เลี้ยงมึงไม่ได้อ้ายใจร้าย                      

ชอบแต่เฆี่ยนสองหวายตลอดหลัง

ข. ถ้าฉวยเกิดฆ่าฟันกันล้มตาย     

อันตรายไพร่เมืองก็เคืองกู

อีวันทองกูให้อ้ายแผนไป                     

อ้ายช้างบังอาจใจทำจู่ลู่

ค. ฉุดมันขึ้นช้างอ้างถึงกู 

          ตะคอกขู่อีวันทองให้ตกใจ

ชอบตบให้สลบลงกับที่                       

เฆี่ยนตีเสียให้ยับไม่นับได้

ง. จะรักชู้ชังผัวมึงกลัวอาย         

จะอยู่ด้วยลูกชายก็ไม่

ว่าตามใจกูจะให้ดังวาจา                       

  แต่นี้เบื้องหน้าขาดเด็ดไป

ก. ย่างท้าวก้าวไปในทันที

   มิได้มีใครทักแต่สักคน     

ข.โอ้แม่เจ้าประคุณของลูกเอ๋ย              

  ไม่ควรเลยจะพรากจากคุณพ่อ

ค. ชมพลางย่างเยื้องชำเลืองมา             

  เปิดมุ้งเห็นหน้าแม่วันทอง

ง. พลางนั่งลงนอบนบอภิวันท์             

   สะอื้นอั้นอกแค้นน้ำตาคลอ

ก. ดูเวลาปลอดห่วงทักทิน 

ข. เสกขมิ้นว่านยาเข้าทาตัว

ค. เงียบสัตว์จัตุบททวิบาท 

ง. ลงยันต์ราชะเอาปะอก

ก. ความล้มเหลว  

ข. การเล่นอักษร 

ค. การเล่นคำ 

ง. การเล่นสัมผัส

ก. ว่าหญิงชั่วผัวยังคราวละคนเดียว         

หาตอมกันเกลียวเหมือนมึงไม่

ข. กูเลี้ยงมึงให้ถึงเป็นหัวหมื่น                

คนอื่นรู้ว่าแม่ก็ขายหน้า

ค. ที่รูปรวยสวยสมมีถมไป                   

มึงตัดใจเสียเถิดอีคนนี้

ง. รูปงามนามเพราะน้อยไปหรือ             

ใจไม่ซื่อสมศักดิ์เท่าเส้นผม

ก. บ่าย ๓ โมง (๑๕.๐๐ น.)

ข.  สามโมงเช้า (๙.๐๐ น.)

ค. สามทุ่ม (๒๑.๐๐ น.)

ง. ตีสาม (๓.๐๐ น.)

ก. ไก่

ข. งู

ค. สุนัข

ง. เรไร

ก. เคราะห์

ข. โชค

ค. กรรม

ง. ลาง

          ก. ขุนช้างทูลฟ้องว่าพระไวยทำร้ายร่างกาย

          ข. พระไวยทูลฟ้องว่าขุนช้างใส่ความให้เสียชื่อเสียง

          ค. พระไวยทูลฟ้องว่าขุนช้างให้บ่าวไพร่ทำร้ายร่างกาย

          ง. ขุนช้างทูลฟ้องว่าพระไวยลักพานางวันทองไปจากเรือน

ก. สมเด็จพระวันวษา

ข. พระไวย      

ค. ขุนแผน

ง. นางวันทอง

          ก. ฉุดมันขึ้นช้างอ้างถึงกู           

ตะคอกขู่อีวันทองให้ตกใจ

          ข. ตะโกนเรียกในห้องวันทองเอ๋ย  

หาขานรับเช่นเคยสักคำไม่

          ค. จงไปบ้านขุนช้างด้วยทันใด     

ไกล่เกลี่ยเสียอย่าให้มันโกรธา

          ง. พระหมื่นไวยใช้ใบ้ให้แม่ว่า       

บุ้ยปากตรงบิดาเป็นหลายหน

ก. สมเด็จพระพันวษาตรัสบริภาษนางวันทอง

ข.  ขุนแผนบริภาษขุนช้าง

ค. สมเด็จพระพันวษาตรัสบริภาษขุนช้าง   

ง.  ขุนแผนบริภาษนางวันทอง

ก. น้ำท่วมปาก

ข.  กลืนไม่เข้า คายไม่ออก

ค. เอาข้างเข้าถู  

ง. เลือกนักมักได้แร่

ก. รู้เห็นเป็นใจกับลูก

ข. มีภรรยาหลายคน

ค. ไม่เลิกราในเรื่องช่วงชิงนางวันทอง

ง.  ละเลยไม่ติดตามทวงนางวันทองคืนจากขุนช้าง   

ก. ทรงพระราชอำนาจสูงสุดในบ้านเมือง

ข. ทรงเป็นที่เคารพยำเกรงของพสกนิกร

ค. ทรงใฝ่พระทัยในทางธรรม

ง.  ทรงความยุติธรรม

ก. ไม่เคยขัดใจนางวันทองเลย               

ข. เป็นคู่ทุกข์คู่ยากของนางวันทอง

ค. ให้เงินนางวันทองใช้จ่ายโดยไม่ขาดมือ

ง. ยกย่องให้เกียรตินางวันทองในฐานะภรรยาอย่างเต็มที่

          ก. จะเป็นความอีกก็ตามแต่ทำนอง

จึงให้ลูกรับน้องมาร่วมเรือน

          ข. จะเป็นตายง่ายยากไม่จากรัก             

จะฟูมฟักเหมือนเมื่ออยู่ในกลางเถื่อน

          ค. ความรักพี่ยังรักระงมใจ                   

อย่าตัดไมตรีตรึงให้ตรอมตาย

          ง. ถ้าตัดรักหักใจแล้วไม่มา                   

หม่อมอย่าว่าเลยฉันไม่คืนคิด

          ก. แม่อย่าเจรจาช้าที                        

จวนแจ้งแสงศรีจะรีบไป

          ข. จะตัดเอาศีรษะของแม่ไป                 

ทิ้งแต่ตัวไว้ให้อยู่นี่

          ค. แม้นมิไปให้งามก็ตามใจ                  

จะบาปกรรมอย่างไรก็ตามที

          ง. เสียแรงเป็นลูกผู้ชายไม่อายเพื่อน

จะพาแม่ไปเรือนให้จงได้

          ก. ผ้าผ่อนล่อนแก่นไม่ติดกาย      

เห็นม่านขาดเรี่ยรายประหลาดใจ

          ข. พระสูตรรูดกร่างกระจ่างองค์    

ขุนนางกราบลงเป็นขนัด

          ค. ลุกขึ้นถกเขมรร้องเกณฑ์ไป      

ทุดอ้ายไพร่ขี้ครอกหลอกผู้ดี

          ง. เสกกระแจะจวงจันทน์น้ำมันทา 

เสร็จแล้วก็พาวันทองไป  

          ก. จงครวญใคร่ให้เห็นข้อสำคัญ    

แม่นี้พรั่นกลัวแต่จะเกิดความ

ด้วยเป็นข้าลักไปไทลักมา                    

เห็นเบื้องหน้าจะอึงแม่จึงห้าม

          ข. บ่าวผู้หญิงวิ่งไปอยู่งกงัน        

เห็นนายนั้นแก้ผ้ากางขาอยู่

ต่างคนทรุดนั่งบังประตู                      

ตกตะลึงแลดูไม่เข้ามา

          ค. มันก็จะสอดแนมแกมเท็จ       

ไปกราบทูลสมเด็จพระพันวษา

ดูจะระแวงผิดในกิจจา                       

มารดาก็ต้องซึ่งโทษภัย

          ง. บอกว่าเราจับไข้มาหลายวัน     

เกรงแม่จะไม่ทันมาเห็นหน้า

เมื่อคืนนี้ซ้ำมีอันเป็นมา                      

เราใช้คนไปหาแม่วันทอง

          ก.  วันนั้นแพ้กูเมื่อดำน้ำ                     

ก็กริ้วซ้ำจะฆ่าให้เป็นผี

          ข.  เอาเถิดเป็นไรก็เป็นไป                    

ไม่เอากลับมาได้มิใช่กู

          ค.  แล้วกลับความถามข้างวันทองพลัน 

    เออเมื่อมันฉุดคร่าพามึงไป

          ง.  ฉุดมันขึ้นช้างอ้างถึงกู                     

ตะคอกขู่อีวันทองให้ตกใจ