Do wymiarów konceptualizacji e-kultury zaliczamy:

Cecha charakteryzująca e-kulturę, która odnosi się do nieustannych zmian to:

Wymiar opisujący identyfikację członków z przedsiębiorstwem, Odnoszący się do zaufania do organizacji i jej członków i przywódców obejmuje poczucie odpowiedzialności za organizację powiązanej z chęcią dzielenia się informacjami z innymi pracownikami.

Wymiar ten dotyczy wizji przyszłości, obejmuje ukierunkowanie na realizację celów organizacji oraz urzeczywistnienie zamierzeń organizacyjnych. Powiązane jest z obiegiem informacji w organizacji i subiektywnym poczuciem zrozumienia strategii organizacji przez pracowników.

Wymiar ten związany jest ze sposobem sprawowania władzy w organizacji wskazuje na kreatywne i otwarte przywództwo odnosi się do wspierania eksperymentowania i innowacyjności i kreatywności przez przywódców. Zawiera również ukierunkowanie liderów na nowe sposoby rozwiązywania problemów.

Wymiar, który nawiązuje do współdziałania w zespołach, wskazuje na sposoby kooperacji, postawy pracownicze wobec współpracy, a także zaangażowania i partycypacji w zadaniach opisuje relacje w zespołach i egalitaryzm.

Wymiar ten wskazuje na obowiązujące style i wzorce komunikacyjne, wykorzystywane kanały związana jest ze sposobami i formami komunikacji w organizacji; obejmuje bezpośrednią i nieformalną komunikację; wskazuje na celowość aktów komunikacyjnych. Odnosi się też do procesów podejmowania decyzji i uczestnictwa w nich pracowników.

Wymiar ten opisuje elastyczności i płynności zespołów roboczych; Określa również zmienność delegacji zadań i ról, obejmującą modyfikacje zakresu obowiązków uwzględnia, także interorganizacyjny wymiar uczestnictwa w zespołach.

Wymiar ten opisuje nieformalne relacje pracownicze, jak również bezpośredni sposób wzajemnych kontaktów w organizacji.