Shared Socioeconomic Pathways – scenariusze rozwoju społeczno-ekonomicznego.

Systematic Socioeconomic Policies – systematyczne polityki społeczno-ekonomiczne.

Sustainable Social Practices – zrównoważone praktyki społeczne.

Socioeconomic Status Projections – prognozy statusu społeczno-ekonomicznego.

Rozproszone OZE

Zwiększenie zużycia węgla

Budowa nowych elektrowni węglowych

Zamknięcie starych elektrowni

Bo emisje (RCP) i rozwój społeczno-gospodarczy (SSP) razem determinują poziom ryzyka klimatycznego i możliwe strategie adaptacji.

Bo RCP i SSP są niezależnymi modelami klimatycznymi.

Bo RCP dotyczy tylko emisji gazów cieplarnianych, a SSP tylko polityki społecznej.

Bo RCP i SSP są używane tylko w badaniach akademickich.

Proces oceny zagrożeń, ich prawdopodobieństwa i skutków dla określonego sektora.

Metoda przewidywania przyszłych trendów klimatycznych.

Technika oceny wpływu zmian klimatycznych na zdrowie publiczne.

System monitorowania emisji gazów cieplarnianych.

Proces liniowy: wdrażanie, ocena efektów, aktualizacja planu.

Proces iteracyjny: wdrażanie, ocena efektów, aktualizacja planu.

Proces statyczny: wdrażanie, ocena efektów, aktualizacja planu.

Proces cykliczny: wdrażanie, ocena efektów, aktualizacja planu.

Radiation Control Protocol

Representative Concentration Pathways

Renewable Carbon Policy

Regional Climate Plan

Wzrost średniej temperatury (globalnie i w Polsce)

Spadek poziomu mórz

Zwiększenie liczby dni słonecznych

Zmniejszenie ilości opadów deszczu

Obszar jest fizycznie narażony na zagrożenie (np. powódź, UHI).

Obszar jest całkowicie bezpieczny.

Obszar jest narażony na zagrożenia tylko w nocy.

Obszar jest narażony na zagrożenia tylko w sezonie letnim.

Zdolność systemów do absorpcji skutków zmian klimatu i szybkiego powrotu do równowagi.

Zdolność systemów do przewidywania zmian klimatycznych.

Zdolność systemów do całkowitego unikania skutków zmian klimatu.

Zdolność systemów do adaptacji do zmian klimatu bez wpływu na równowagę.

Adaptacja to działania zapobiegające dalszym emisjom, a mitygacja to reakcja na skutki już zachodzących zmian.

Adaptacja to reakcja na skutki już zachodzących zmian, a mitygacja to działania zapobiegające dalszym emisjom.

Adaptacja i mitygacja to synonimy oznaczające te same działania.

Adaptacja to proces naturalny, a mitygacja to proces sztuczny.

Zbieranie danych o zagrożeniach klimatycznych (np. temperatury, opady).

Analiza danych historycznych dotyczących zmian klimatycznych.

Opracowanie strategii adaptacji do zmian klimatycznych.

Przeprowadzenie szkoleń dla społeczności lokalnych.

Chwilowy stan atmosfery w danym miejscu i czasie.

Długoterminowe zmiany klimatyczne w regionie.

Zjawiska meteorologiczne występujące w danym roku.

Średnia temperatura w danym miesiącu.

Zrównoważony rozwój, niskie nierówności, wysoka adaptacja.

Wysokie nierówności, niska adaptacja, brak zrównoważonego rozwoju.

Niska adaptacja, wysokie nierówności, zrównoważony rozwój.

Brak zrównoważonego rozwoju, niskie nierówności, wysoka adaptacja.

Zielone dachy, zacienianie ulic, retencja wód opadowych.

Budowa nowych dróg i autostrad.

Zwiększenie liczby parkingów w centrum miasta.

Wprowadzenie zakazu wjazdu dla samochodów osobowych.

Ograniczanie przyczyn zmian klimatu poprzez redukcję emisji gazów cieplarnianych lub zwiększenie ich pochłaniania.

Zwiększanie emisji gazów cieplarnianych w celu poprawy jakości powietrza.

Wprowadzenie nowych technologii do produkcji energii odnawialnej.

Zarządzanie skutkami zmian klimatu poprzez adaptację do nowych warunków.

Scenariusz wysokich emisji i „worst-case”, używany do analizy ryzyka.

Scenariusz niskich emisji, używany do analizy ryzyka.

Scenariusz umiarkowanych emisji, stosowany w prognozach klimatycznych.

Scenariusz zerowych emisji, używany do analizy polityki ekologicznej.

Scenariusz niskoemisyjny, zgodny z Porozumieniem Paryskim.

Scenariusz wysokiej emisji, sprzeczny z Porozumieniem Paryskim.

Scenariusz neutralny pod względem emisji, zgodny z Porozumieniem Paryskim.

Scenariusz umiarkowanej emisji, częściowo zgodny z Porozumieniem Paryskim.

Techniczne, organizacyjne, społeczne interwencje dopasowane do ryzyka.

Interwencje finansowe w celu minimalizacji strat.

Edukacja społeczna na temat ryzyka.

Zwiększenie zasobów naturalnych w regionie.

Określenie podatności systemu wynikającej z jego cech wewnętrznych.

Analiza zewnętrznych zagrożeń dla systemu.

Ocena wydajności systemu w warunkach obciążenia.

Identyfikacja kluczowych zasobów systemu.