การค้นหาปัจจัยที่ขาดหายไป แผ่นงานสำหรับ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3

นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 เข้าใจเรื่องนี้ได้เร็วที่สุดเมื่อคุณเชื่อมโยงกับความสัมพันธ์ของตัวเลขที่พวกเขารู้จักอยู่แล้ว เขียน 3 × 4 = 12 บนกระดาน จากนั้นปิดเลข 3 แล้วถามว่า: ต้องเติมอะไรลงไปถึงจะได้ 12? นั่นคือแนวคิดทั้งหมด เสริมความเข้าใจด้วยภาพประกอบ — ถ้าเด็กๆ เห็นจุด 12 จุดเรียงกันเป็นแถวๆ ละ 4 จุด การนับแถวจะทำให้พวกเขารู้ตัวประกอบที่หายไปอย่างเป็นรูปธรรม เมื่อเข้าใจภาพแล้ว ให้เปลี่ยนไปใช้สมการที่เขียนด้วยตัวอักษร โดยมีช่องว่างหรือกรอบสำหรับตัวแปรที่ไม่ทราบค่า

ชุดสมการสั้นๆ ที่เน้นเฉพาะจุดจะเหมาะสมที่สุดสำหรับเด็กวัยนี้ — 10 ถึง 15 ข้อ โดยใช้ตัวประกอบหลักเดียวที่นักเรียนรู้จักอยู่แล้ว ควรเปลี่ยนตำแหน่งของตัวประกอบที่หายไป เพื่อให้นักเรียนได้เห็นทั้ง ___ × 4 = 20 และ 5 × ___ = 20 แบบฝึกหัดของ Wayground สำหรับชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 ออกแบบมาให้เริ่มจากข้อเท็จจริงง่ายๆ ไปสู่การรวมกันที่ยากขึ้นเล็กน้อย ซึ่งจะช่วยป้องกันไม่ให้การฝึกฝนรู้สึกซ้ำซากจำเจ ในขณะเดียวกันก็ยังคงเสริมสร้างทักษะหลักเดียวกัน

เด็กนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 ส่วนใหญ่จะใช้วิธีบวกเมื่อเห็นตัวเลขที่ไม่ทราบค่า — พวกเขาจะมองว่า ___ × 4 = 20 แล้วลองบวก 20 + 4 หรือ 20 − 4 แทนที่จะคิดแบบการคูณ ข้อผิดพลาดที่พบบ่อยอีกอย่างคือการเดาตัวประกอบโดยไม่ตรวจสอบ: นักเรียนเขียน 5 แต่ไม่ได้ตรวจสอบว่า 5 × 4 เท่ากับ 20 จริงๆ การสร้างนิสัยการตรวจสอบโดยการคูณกลับจะช่วยตรวจจับข้อผิดพลาดทั้งสองอย่างก่อนที่จะฝังแน่น

แบบฝึกหัดเหล่านี้มีให้ดาวน์โหลดในรูปแบบ PDF ที่สามารถพิมพ์ได้ เหมาะสำหรับใช้ในห้องเรียน การทำแบบฝึกหัดในมุมคณิตศาสตร์ หรือการฝึกฝนที่บ้าน โดยเฉพาะในห้องเรียนที่ต้องจัดการเวลาการใช้หน้าจอ แบบฝึกหัดทุกชุดมีเฉลยคำตอบครบถ้วน นักเรียนสามารถตรวจสอบคำตอบด้วยตนเอง หรือคุณสามารถตรวจคำตอบได้อย่างรวดเร็ว นอกจากนี้ คุณยังสามารถจัดทำเนื้อหาเดียวกันนี้เป็นแบบทดสอบดิจิทัลบน Wayground ได้ หากต้องการผลลัพธ์ทันทีโดยไม่ต้องเก็บกระดาษ

ใช่แล้ว หลักสูตร Common Core กำหนดให้การคูณและการหาร รวมถึงความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสอง อยู่ในชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 การหาตัวประกอบที่หายไปเป็นการประยุกต์ใช้ความสัมพันธ์ผกผันนั้นโดยตรง กล่าวคือ นักเรียนใช้การหารเพื่อยกเลิกการคูณและหาค่าที่ไม่ทราบ ซึ่งเป็นการวางรากฐานสำหรับการเรียนในชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 เกี่ยวกับจำนวนที่มากขึ้น และในที่สุดก็สำหรับการแก้สมการอย่างง่ายในระดับมัธยมต้น

มีสองสิ่งที่สร้างความแตกต่างมากที่สุดในระดับนี้ ประการแรก ฟีเจอร์อ่านออกเสียงของ Wayground จะอ่านสมการออกมาดัง ๆ สำหรับนักเรียนที่ยังไม่คล่องแคล่วในการอ่าน ทำให้พวกเขาสามารถมุ่งเน้นไปที่คณิตศาสตร์มากกว่าการถอดรหัสข้อความ ประการที่สอง การลดตัวเลือกคำตอบจะช่วยจำกัดตัวเลือกสำหรับนักเรียนที่รู้สึกว่ายากเกินไป ทำให้พวกเขามีตัวเลือกที่สามารถจัดการได้ง่ายขึ้น ทั้งสองอย่างสามารถตั้งค่าได้สำหรับนักเรียนแต่ละคน ดังนั้นนักเรียนคนอื่น ๆ ในชั้นเรียนจึงใช้การตั้งค่าเริ่มต้น