การประมาณความยาว แผ่นงานสำหรับ โรงเรียนอนุบาล

ในวัยนี้ การประมาณค่าเป็นเรื่องของการสร้างความรู้สึกเกี่ยวกับ "ยาวกว่า" และ "สั้นกว่า" ก่อนที่จะนำตัวเลขเข้ามาเกี่ยวข้อง ให้ใช้หน่วยที่ไม่ใช่หน่วยมาตรฐาน เช่น คลิปหนีบกระดาษ บล็อก หรือความยาวของมือ และทำให้เป็นกิจกรรมที่จับต้องได้ เช่น ให้เด็กๆ นำสิ่งของมาเรียงกัน คาดเดาว่าสิ่งใดจะยาวกว่า แล้วจึงตรวจสอบ เป้าหมายไม่ใช่ความถูกต้องแม่นยำ แต่เป็นการทำให้เด็กๆ สังเกตอย่างละเอียดและคาดเดาอย่างมีเหตุผลก่อนที่จะตรวจสอบ

แบบฝึกหัดที่ดีที่สุดในระดับนี้คือแบบฝึกหัดที่เป็นรูปธรรมและมองเห็นได้ เช่น คาดเดาว่าดินสอสีแท่งหนึ่งยาวกี่ลูกบาศก์ แล้วนับจำนวน วงกลมสิ่งของที่ยาวกว่าในคู่หนึ่ง เรียงลำดับสิ่งของสามชิ้นจากสั้นที่สุดไปยาวที่สุดโดยใช้สายตา แบบฝึกหัดเหล่านี้ใช้สิ่งของที่คุ้นเคยในห้องเรียนและในบ้าน เพื่อให้นักเรียนสามารถเชื่อมโยงกิจกรรมกับสิ่งของที่พวกเขาเคยจับต้องและเปรียบเทียบมาแล้ว

ปัญหาใหญ่ที่สุดคือเรื่องการจัดเรียง – นักเรียนมักเปรียบเทียบความยาวโดยไม่ได้วางวัตถุให้ตรงกันที่จุดเริ่มต้นเดียวกัน ทำให้พวกเขาตัดสินว่าปลายด้านที่ผิดยาวกว่า ปัญหาที่เกี่ยวข้องอีกประการหนึ่งคือการสับสนระหว่างความยาวกับขนาดโดยรวม: กล่องที่กว้างและสั้นอาจดู 'ใหญ่กว่า' ดินสอที่ยาวและบาง ทั้งสองประเด็นนี้ควรได้รับการแก้ไขอย่างชัดเจนก่อนที่จะทำการประมาณค่าใดๆ

พิมพ์ไฟล์ PDF แล้วนำไปใช้ควบคู่กับการวัดแบบลงมือปฏิบัติจริง — นักเรียนประมาณค่าในแบบฝึกหัด จากนั้นใช้บล็อกหรือคลิปหนีบกระดาษจริงเพื่อตรวจสอบคำตอบ เฉลยคำตอบที่ให้มาช่วยให้ตรวจสอบร่วมกันในชั้นเรียนได้ง่าย สำหรับครูที่โรงเรียนกำลังลดเวลาการใช้หน้าจอในระดับชั้นต้น ๆ การฝึกฝนบนกระดาษเช่นนี้จะช่วยให้กิจกรรมเป็นรูปธรรมและเหมาะสมกับวัย

หลักสูตร Common Core แนะนำการวัดในระดับอนุบาลผ่านการเปรียบเทียบโดยตรง นักเรียนจะอธิบายและเปรียบเทียบคุณลักษณะที่วัดได้ เช่น ความยาวและความสูง โดยใช้ภาษาเช่น ยาวกว่า สั้นกว่า และสูงกว่า การประมาณค่าอย่างเป็นทางการพร้อมหน่วยวัดจะมาในภายหลัง แต่การเปรียบเทียบที่ทำในระดับอนุบาลเป็นรากฐานที่สำคัญ นักเรียนที่สามารถตัดสินได้อย่างน่าเชื่อถือว่า 'อันไหนยาวกว่า' จะพร้อมที่จะเริ่มถามว่า 'ยาวกว่าเท่าไหร่' ในชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 และ 2

สำหรับนักเรียนที่ยังพัฒนาทักษะการอ่านอยู่ ฟีเจอร์อ่านออกเสียงของ Wayground สามารถอ่านคำถามให้ฟังได้ เพื่อให้กิจกรรมมุ่งเน้นไปที่การคิดเชิงวัดมากกว่าการถอดรหัสคำ สำหรับนักเรียนที่ต้องการหน้ากระดาษที่ไม่รกตามากนัก การปรับขนาดตัวอักษรและระยะห่างในระดับแผ่นงานจะช่วยได้โดยไม่ต้องใช้เวอร์ชันแยกต่างหาก การตั้งค่าเหล่านี้สามารถใช้กับนักเรียนแต่ละคนได้ ในขณะที่นักเรียนคนอื่นๆ ในชั้นเรียนใช้เค้าโครงเริ่มต้น