การแยกตัวประกอบนิพจน์ แผ่นงานสำหรับ ชั้นประถมศึกษาปีที่ 6

ในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 การแยกตัวประกอบควรนำเสนอในรูปแบบของการ "ย้อนกลับ" การคูณ ซึ่งเป็นสิ่งที่นักเรียนรู้จักอยู่แล้ว เชื่อมโยงกับคุณสมบัติการแจกแจง: ถ้า 4 × (3 + 5) = 12 + 20 แล้ว 12 + 20 สามารถเขียนได้เป็น 4(3 + 5) ใช้แบบจำลองพื้นที่เพื่อแสดงความสัมพันธ์ให้เห็นก่อนที่จะใช้สัญลักษณ์ ควรให้โจทย์ปัญหาในช่วงแรกเป็นโจทย์คำนวณ เพื่อให้นักเรียนสร้างนิสัยการจดจำรูปแบบก่อนที่ตัวแปรจะเข้ามาเกี่ยวข้อง

เริ่มต้นด้วยการหา ห.ร.ม. ของจำนวนสองจำนวน จากนั้นจึงค่อยเขียนผลรวมของตัวเลขใหม่โดยใช้สมบัติการแจกแจงแบบย้อนกลับ (เช่น 18 + 24 = 6(3 + 4)) เมื่อเข้าใจหลักการนี้แล้ว จึงค่อยแนะนำนิพจน์พีชคณิตอย่างง่ายที่มีตัวแปรเดียว แบบฝึกหัดจับคู่ — การจับคู่รูปแบบที่แยกตัวประกอบแล้วกับรูปแบบที่กระจายออกมา — เหมาะสำหรับระดับนี้ เพราะช่วยสร้างการจดจำโดยไม่ต้องให้นักเรียนสร้างรูปแบบที่แยกตัวประกอบแล้วขึ้นมาเอง

ข้อผิดพลาดที่พบบ่อยที่สุดคือการหาตัวประกอบร่วมที่ไม่ใช่ตัวประกอบร่วมที่มากที่สุด เช่น การแยกตัวประกอบ 12x + 18 เป็น 2(6x + 9) แล้วหยุดแค่นั้น นักเรียนมักใช้คุณสมบัติการกระจายผิดวิธีเมื่อตรวจสอบงานของตนเอง ซึ่งหมายความว่าข้อผิดพลาดนั้นไม่ถูกตรวจพบ นิสัยที่ควรสร้างอย่างรวดเร็วคือ ตรวจสอบโดยการกระจายรูปแบบที่แยกตัวประกอบแล้วกลับออกมาเสมอ

พิมพ์ไฟล์ PDF สำหรับฝึกฝนด้วยตนเองหรือเป็นกลุ่มเล็กๆ — การใช้กระดาษจะเหมาะสมเป็นพิเศษเมื่อคุณต้องการให้นักเรียนแสดงวิธีหา ห.ร.ม. ทีละขั้นตอน หลังจากรวบรวมงานแล้ว แอป Wayground for Teachers จะช่วยให้คุณสแกนงานของนักเรียนเพื่อตรวจให้คะแนนได้โดยไม่ต้องใช้กระดาษเฉลยแยกต่างหาก เนื่องจากแบบฝึกหัดทุกชุดมีเฉลยที่สมบูรณ์ หากคุณจัดการเรียนการสอนแบบออนไลน์ คุณสามารถใช้แบบฝึกหัดเดียวกันนี้เป็นแบบทดสอบออนไลน์และตรวจสอบผลลัพธ์ร่วมกันในชั้นเรียนได้

การแยกตัวประกอบนิพจน์จะถูกนำเสนอในชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของการเปลี่ยนผ่านจากเลขคณิตไปสู่พีชคณิต ในระดับนี้ จะเน้นการใช้ตัวหารร่วมมาก (GCF) และสมบัติการแจกแจงเพื่อเขียนนิพจน์ตัวเลขและนิพจน์พีชคณิตอย่างง่ายใหม่ พื้นฐานนี้จะเชื่อมโยงโดยตรงกับงานในชั้นประถมศึกษาปีที่ 7 เกี่ยวกับการดำเนินการกับจำนวนตรรกยะและนิพจน์ที่เท่ากัน และในที่สุดก็จะนำไปสู่การแก้สมการและพหุนามที่นักเรียนจะได้พบในชั้นประถมศึกษาปีที่ 8 และ 9

ใช่แล้ว หลักสูตร Common Core แนะนำการแยกตัวประกอบในระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โดยใช้หลักการแจกแจงเป็นสื่อกลาง นักเรียนจะต้องแยกตัวประกอบผลรวมของจำนวนเต็มสองจำนวน (ที่มีตัวประกอบร่วมระหว่าง 1 ถึง 100) โดยเขียนใหม่ให้อยู่ในรูปผลคูณของผลรวม นี่คือสะพานเชื่อมระหว่างการคิดเชิงเลขคณิตและการคิดเชิงพีชคณิต ก่อนที่นักเรียนจะแยกตัวประกอบนิพจน์ที่มีตัวแปร พวกเขาจะได้ฝึกฝนการใช้เหตุผลแบบเดียวกันกับตัวเลข เช่น 36 + 48 = 4(9 + 12) พื้นฐานนี้เองที่ทำให้การก้าวไปสู่นิพจน์ที่มีตัวแปรในระดับชั้นที่สูงขึ้นรู้สึกเหมือนเป็นการต่อยอดอย่างเป็นธรรมชาติมากกว่าจะเป็นทักษะใหม่