Ang maikling kwento ay isang anyo ng panitikang patula na may layuning magsalaysay ng mga pangyayari sa buhay ng pangunahing tauhan.

Si Edgar Allan Poe ay isang Amerikanong manunulat na nakilala dahil sa pagsulat ng nakagigimbal na mga maiikling kuwento at mga tula.

Ang kwento ng tauhan ay isang uri ng kwento kung saan ang interes at diin ay nasa pangunahing tauhan at kontrabida.

Kung minsan, hinahayaan ng may-akda na mabitin ang wakas para hayaan ang mambabasa na humatol o magpasya kung ano sa palagay nito ang maaring kahinatnan ng kwento.

Ang bugtong ay maituturing na kwento ng talino.

Sa pababang aksyon ipinapakita ang unti-unting pagbibigay linaw sa mga pangyayari sa akda.

Ambag naman nina Nathaniel Hawthorne, Herman Melville,at Henry Lames ang pagdidiin sa mga bagay na subhetibo at pangangapa sa mga haka imbes sa galaw o aksiyon sa banghay.

Ang modernong maikling kwento ang “pinakabuso sa mga anyong pampanitikan sa bansa".

Ayon kay Rolando Tolentino (2001), ipinakilala ang anyong ito sa pampublikong edukasyong itinaguyod noong panahon ng Amerikano.

Ang mga pangyayari sa maikling kwento ay karaniwang nagmula sa malikot na imahinasyon ng manunulat.

Ang awit at korido ay parehas lamang ng tungkulin sa lahat ng pagkakataon.

Kung noon ay ang mga nasusulat lamang na gawa ng tao ang maituturing na literatura, ngayon, kabilang na rin ang nabibigkas na mga akda.

Isa sa kahalagahan ng panitikan ay nalilinang nito ang kaisipan at imahinasyon ng mga tagapakinig na tinatawag din na manunulat.

Ang panitikan ay nagiging kagamitan ng karamihan upang palawakin at paunlarin pa ang ating mga tradisyon o kultura.

Ang layunin ng nobela ay magbigay ng aral sa mga mambabasa batay sa karanasan ng tauhan sa kwento.

Ang nobela ay kinapapalooban ng bawat kabanata na maituturing din nating maikling kuwento.

Ang pinakamagandang kahulugan ng literatura ay hindi manggagaling sa ating sarili.

Ang alamat kadalasan ay nagmula sa mga ninunong hindi na natin matukoy o makilala.

Sa paggagawa ng akdang nasa anyong tuluyan, dapat may isinasaalang-alang na sukat, bilang ng bigkas at mga taludtod, at may malikhaing paraan ng paghahatid ng mga mensahe sa mambabasa.

Ang maikling kuwento ay nag-iiwan ng isang kakintalan sa isip ng mga mambabasa.

Ang kasukdulan ang bahaging nagpapakita ng unti-unting pagbaba ng takbo ng kwento mula sa maigting na pangyayari sa kasukdulan, at ang katapusan ang bahaging kababasahan ng magiging resolusyon ng kwento.

Noong panahon ng mga Amerikano, tinawag din na “dagli” ang maikling kwento at ginagawa itong libangan ng mga sundalo.

Ang tema ang pangkalahatang kaisipang nais palutangin ng mambabasa sa isang maikling kwento.

Kay Ernest Hemingway, ang mga detalye ng realidad na may kahalagahan at kaangkupang pisikal.

Ambag naman nina Nathaniel Hawthorne, Herman Melville,at Henry James ang pagdidiin sa mga bagay na obhektibo at pangangapa sa mga haka imbes sa kilos o aksiyon sa banghay

Ang modernong maikling kwento ang pinakabuso sa mga anyong pampanitkan sa bansa.

Ayon naman kay Allan Peter Cayetano, ang kinikilalang Ama ng Maikling Kwento, ito ay isang akdang pampanitikang likha ng guniguni at bungang-isip ng may akda, na maaring hinango sa isang tunay na pangyayari sa buhay.

Mayroong mga pagkakaiba ang tema sa mensahe ng isang maikling kuwento.

Sa kuwentong bayan binibigyang diin ang kapanapanabik at mahahalagang pangyayari na nakapagpapaiba o nakapagbago sa tauhan.

Bilang isang akdang pampanitikan, maaaring magsalaysay ng tuluy-tuloy ang maikling kuwento ng isang pangyayari hango sa tunay na buhay.

Ang alamat ay katulad lamang ng kasaysayan bagamat may mga elemento ang dalawa.

Ang kasaysayan ay totoo, samantalang ang alamat ay may mga bahaging totoo at mayroon din naman na hindi totoo ang kuwento at kadalasang ang kuwento ay tungkol sa mga naganap sa di-totoong lugar at di-totoong panahon.

Ang kakalasan ay hindi dapat pahabain at bigyan ng paliwanag.

Ang kasukdulan ay ang bahagi ng kwento na nagsasaad ng pinakamasidhing kawilihan.

Ang wakas ay ang bahagi na siyang guguhitan ng mga pangyayari sa kwento. Mahalagang maging kapansin-pansin ito upang mabihag ang kawilihan ng bumabasa.

Ang suliraning inihahanap ng lunas ay karaniwang tatlo.

Bago pa man naging matatag ang tula, may pagtatangka na para mabigyang hugis ang nasabing-anyo.

Ayon kay Rolando Tolentino (2000), ipinakilala ang anyong ito sa pampublikong edukasyong itinaguyod noong panahon ng Amerikano.

Ang ambag ni O. Henry , ang pinakagamit ng nakagugulat na paksa, may sinusundang pormula ng didaktisismo, sentimentalismo, at melodrama ang maikling kwentong nalalathala sa komersyal na diyaryo.