பெயரெச்சம்

தொல்காப்பியம்

பயனிலை

உள்ளத்து உணர்ச்சியைக் காட்டுகிறது.

சமண முனிவர்

ஔவையார்

வள்ளலார்

குமரகுருபர சுவாமிகள்

அன்பின் வழியது உயிர்நிலை அஃதிலார்க்கு

என்புதோல் போர்த்த உடம்பு.

தொட்டனைத் தூறும் மணற்கேணி மாந்தர்க்குக் கற்றனைத் தூறும் அறிவு.

வையத்துள் வாழ்வாங்கு வாழ்பவன் வானுறையும் தெய்வத்துள் வைக்கப் படும்.

நன்றி மறப்பது நன்றன்று நன்றல்லது அன்றே மறப்பது நன்று

நெல்லுக்கு இறைத்த நீர் வாய்க்கால் வழியோடி புல்லுக்கும் ஆங்கே பொசியுமாம் தொல்லுலகில் நல்லார் ஒருவர் உளரேல் அவர் பொருட்டு எல்லார்க்கும் பெய்யும் மழை.

அடக்கம் உடையார் அறிவிலர் என்று கடக்கக் கருதவும் வேண்டா தலையில் ஓடுமீன் ஓட உறுமீன் வருமளவும் வாடி இருக்குமாம் கொக்கு

அடக்கம் உடையார் அறிவிலர் என்று கடக்கக் கருதவும் வேண்டா

தலையில் ஓடுமீன் ஓட உறுமீன் வருமளவும் வாடி இருக்குமாம் கொக்கு

சூரியனை கண்ட பனி போல

அனலில் இட்ட மெழுகு போல

யானை வாயில் அகப்பட்ட கரும்பு போல

பசுத்தோல் போர்த்திய புலி போல

சமண முனிவர்

குமரகுருபர சுவாமிகள்

திருநாவுக்கரசர்

பிரேமா ஆசிரியர்

ஓடிய சிறுவன்

படித்து முடித்தான்

புல் மேய்கிறது.

ஆடிப் பாடினார்

நடனம் கயல்விழியாள் ஆடப்பட்டது.

தம்பி பந்தை உயரமாக உதைத்தான்.

பொதுமக்கள் கூட்டு பணி செய்கின்றனர்.

ஆசிரியர் பாடம் கற்பித்தார்.

1318

1319

1365

1354