ஒரு நாள் கோமதியும் கலாவும் பள்ளிக்குச் சென்று கொண்டு இருந்தார்கள். அந்த வேளையில், பலர் சந்தைக்கும் வேலைக்கும் கடைக்கும் சென்று கொண்டிருந்தார்கள். சாலையில் ஒரு கண் பார்வையற்ற மூதாட்டி இருந்தார். அப்போது சாலையில் நிறைய வாகனங்கள் விரைந்து சென்று கொண்டிருந்தன. எதையும் பார்க்க முடியாததால் மூதாட்டி சாலையைக் கடக்கச் சிரமப்பட்டார். வழிப்போக்கர் யாரும் அவருக்கு உதவி செய்யவில்லை. கோமதி உதவி செய்ய நினைத்தாள். ஆனால், கலா வேண்டாம் என்றாள்.

கோமதி மூதாட்டியின் அருகில் சென்று அன்பாகப் பேசினாள். அவள் மூதாட்டியின் கையைப் பிடித்துச் சாலையைக் கடந்தாள். மூதாட்டி கோமதிக்கு நன்றி கூறினார். பிறகு, இதைப் பற்றிக் கோமதி தன் பெற்றோரிடம் கூறினாள்.